0
Inspiratie

Behind the CC: Thoughts #2

augustus 31, 2017

‘Als je van VWO naar het HBO gaat verspil je echt je tijd’ – ik hoor het hem nog zeggen. Onze decaan tijdens een van de voorlichtingsuren over het kiezen van een vervolgopleiding. (Bijna) alle leraren op school hadden een doctoraat en vertelden ons regelmatig dat ‘de way to go’ toch echt de universiteit was.

Mijn ouders lieten me volledig vrij in wat ik wilde doen na het middelbaar maar omdat ik vanuit school voelde dat er eigenlijk geen keuze was ging ik alleen naar open dagen op de universiteit. Ik vond echter niets waar ik direct enthousiast van werd en koos voor een tussenjaar. Ik werkte en spaarde mijn reis naar Costa Rica bij elkaar. Toen ik terugkwam en toch echt iets ‘moest’ gaan kiezen werd het Rechtsgeleerdheid in Leiden. 2,5 jaar studeerde ik er, zonder passie, zonder écht plezier in wat ik deed – maar hé, het moest maar.

Tot het moment dat mijn fotografie toch wel erg goed begon te lopen en ik veel mensen ontmoette die wel hadden gekozen voor een eigen bedrijf en vól passie creatief bezig waren. Het zette me aan het twijfelen. Uiteindelijk stopte ik met mijn studie en besloot volledig voor de fotografie te gaan: want waarom niet iets doen waar je wel écht gelukkig van word. Mijn vraag is alleen: waarom moest ik daar helemaal zelf achterkomen? Waarom moest er eerst 2,5 jaar studie aan voorafgaan voordat ik durfde te kiezen voor wat ik zelf wilde…

 

“I wanna run through the halls of my high school
I wanna scream at the
Top of my lungs
I just found out there’s no such thing as the real world
Just a lie you’ve got to rise above” 

 

John Mayer beschrijft in zijn nummer “No such thing” precies hoe ik me al een tijdje voel. Toch een soort van voor de gek gehouden. Waarom is me nooit verteld dat het ook anders kan? Hoe meer ik er over nadenk hoe gekker ik het vind. Waarom zou iemand die VWO heeft gedaan niet naar het HBO kunnen? Of naar het MBO? Waarom inspireren scholen ons niet om iets te doen waar je gelukkig van word?

Uiteindelijk ben ik op de juiste plek terecht gekomen en daar ben ik dan ook super dankbaar voor. Maar het gevoel dat anderen misschien wel op de verkeerde plek blijven zitten knaagt aan me. Zou de wereld niet veel mooier zijn als we allemaal mogen en kunnen doen waar we blij van worden en waar we talent voor hebben?

Ik hoop dat we met The Confetti Collective al een stukje bij mogen dragen aan dit issue. Dat we vrouwen mogen inspireren hun eigen pad te volgen. Maar ook hoop ik ooit juist die doelgroep te mogen inspireren waarin ik zelf ooit zo onzeker was: de scholieren en studenten, misschien wel in samenwerking met scholen. Want dat lijkt me geweldig: laten zien dat je – zelfs als college dropout 😉 – succesvol kan zijn en iets kan doen dat écht bij je past.  

 

 

Oprichter van The Confetti Collective & Fine Art Fotografe gespecialiseerd in intieme & avontuurlijke bruiloften. Hondenmens, samenwonend met Erik en verliefd op reizen; altijd bezig met het volgende avontuur.
  • Reply
    Tamara
    augustus 31, 2017 at 9:07 am

    Super herkenbaar! Ik ging vanuit het Gymnasium een opleiding HBO Communicatiemanagement doen, maar ervaarde wel dat veel mensen zeiden: “Dat is toch zonde! Waarom ga je geen universiteit doen?”. Ik heb geen spijt van het feit dat ik HBO heb gedaan, want ik wist al wel dat ik geen theorie mens ben, maar echt een praktijk persoon.

    De stap nemen om zelfstandige te worden en een andere kant op te gaan dan waar ik voor gestudeerd had vond ik doodeng, maar ook daarvan ben ik HEEL blij dat ik die stap genomen heb. Ik ben heel gelukkig in alles wat ik doe en ik zou niets anders willen doen. Echt fantastisch!

  • Reply
    Marissa Koolwijk
    augustus 31, 2017 at 8:18 am

    Wat een herkenbaar verhaal Raisa! En kijk eens waar je nu bent… iets om héél erg trots op te zijn! Ik ben op mijn 16e (na havo) een mbo opleiding gaan doen, omdat ik het écht niet wist. Vervolgens toch maar naar hbo overgestapt ‘want dat is toch wel fijn zo’n diploma’. Uiteindelijk wel gehaald en een baan gevonden, maar ergens is het dan toch niet genoeg. Ik kan niet blijer zijn dat ik die energie nu wel uit fotografie haal, maar man.. was ik er maar eerder achter gekomen!

Leave a Reply